30 Aralık 2011 Cuma

Aceleye Gerek Yok ki...



                                Aceleye  Gerek Yok ki...


Herkes bir arayış içinde,ama hiç kimse ne aradığını bilmiyor.

Sanıyoruz ki çok paramız,sürekli yükselen kariyerimiz,bahçeli
bir evimiz,spor bir arabamız olunca bizde çok mutlu olacağız.

Hadi maddeciliği bir kenera bırakalım; niye herkes aşktan şikayetçi ?

Çevrenizde kaç kişinin aşk hayatı iyi gidiyor ? Eminim parmakla
sayılacak kadar azdır. Ve eminim hiç kimse yanlışın nerede olduğunu da
bulamıyordur.

Ben ten uyuşması kadar ruh uyuşmasının önemine inanırım.Hatta insanların
eş ruhlarının olduğuna bile inanırım.Ama ruhları olmayan bedenler birbirleriyle
ne kadar uyuşabilir ki ? Evet,önce göz görür fakat ancak ruh sever.Ayrıca
ruhumuz olmadan eş ruhumuzu bulmak gibi şansımız olmadığına da eminim...
İşte bu yüzden içimizde sürekli bir eksiklik duygusuyla yaşıyoruz hepimiz,işte
bu yüzden sürekli duvarlara çarpıp çarpıp kanatıyoruz ve işte bu yüzden
mutluluğu bir türlü yakalayamıyoruz...

Gerçekte hız çağında yaşıyoruz.Herşey o kadar hızlı geçiyor ki, ne işe,
ne arkadaşlarımıza,ne ailemize,ne çocuğumuza,ne kendimize yeterince vaktimiz
kalmıyor. Akrep ve yelkovanla yarış halindeyiz. Bu yüzden bütün ilişkiler
yarım yamalak,bütün sevgiler bölük pörçük.

Sevmeye bile vaktimiz yok bizim.

Oysa teknolojinin nimetlerinden fazlasıyla yararlanıyoruz. Ne çamaşır yıkıyoruz
ne de bulaşık,çayımızı kahvemizi makineler yapıyor. İşlerimizi bir telefon,bir faksla
hallediyoruz. Uçaklar bizi iki saat içinde dünyanın bir ucuna taşıyor. Hatta artık
gitmeye bile gerek yok,internetle dünya elimizin altında. Ama yinede vaktimiz yok işte!
Bence doğanın kara laneti. Biz bundan uzaklaştıkça, o da bizden bütün zamanları
çalıyor.

Milan Kundera "yavaşlık" adlı kitabında; "yavaşlık hep aldatır,hızlılık ise unutturur"
diyor. Telefon hızlılık mesela,konuşulanları,söylenenleri unutturur. Mektupsa yavaşlık
hep vardır ve hep hatırlatır. Evet freni patlamış kamyon gibi yaşamanın hiç anlamı yok.
Ayağımızı gazdan yavaş yavaş çekelim ve biraz mola verip ruhumuzun da bize
yetişmesini bekleyelim artık.

Aceleye ne gerek var?

Hayat yalnız biz izin verdiğimiz gibi geçer. İyi ya da kötü hızlı ya da yavaş...

Herşey bizim elimizde sevgi de,aşk da,başarı da.
Ama ancak kendi ruhumuzla buluştuğumuzda...
                                                               
                                                              Can Dündar (Şiir Gibi Yazılar)




                   http://www.kamilemutlu.blogspot.com/

























Hiç yorum yok :

Yorum Gönder